Pixels as paint

In mijn recente werk gebruik ik als uitgangspunt het idee van de pixel als abstracte bouwsteen waarmee een afbeelding wordt gecreëerd, zoals we dat bv zien op een foto. In mijn schilderijen zijn de pixels blauwe, monochrome vierkantjes van 5x5 mm. Ze geven informatie over het beeld en bouwen het op. Zo concreet als de pixels zijn in formaat en tint, zo diffuus is dat wat erdoor wordt opgeroepen. Wanneer de toeschouwer het doek van dichtbij bekijkt ziet hij/zij alleen vierkante vlakjes van een bepaalde blauwe tint. Een abstracte schildering. Van verder weg gezien ontstaat er iets herkenbaars, min of meer figuratief, maar versluierd. Dat beeld is niet eenduidig maar enigszins verstoord en kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden.

Door foto’s om te zetten naar een lage resolutie en te bewerken ontstaat er een soort werkschets die ik vertaal naar ‘pixels’ van olieverf. Dit systeem is een volkomen rationeel stappenplan. Toch ontstaat vandaaruit een juist iets schilderachtigs in het eindresultaat; een terugtrekkende beweging van het tonen van verf die in zichzelf besloten is; de monochrome olieverfvlakjes geven geen directe informatie over de afbeelding. Alleen over hun formaat, toonwaarde (kleur)  en vorm. Ze maken deel uit van de voorstelling maar representeren daar niet een op zichzelf staand stukje van, want uit de losse onderdelen kan men zich geen enkele voorstelling maken van het afgebeelde. In feite wordt de voorstelling niet uitgebeeld maar opgeroepen door de toeschouwer wanneer hij/zij zich van het schilderij verwijdert. Het zweeft als het ware vóór het doek. Ergens tussen het linnen en de toeschouwer in

Ik vind het interessant om te zien hoe met het verlagen van de resolutie van een foto informatie onthouden wordt aan de kijker. En ook wat het interessantste en spannendste moment is in die verlaging. Een afbeelding van 10x10 pixels is alleen abstract, een van 1000x1000 te overduidelijk. Maar bij 100x100 ontstaat misschien een subtiele tussenvorm die raadsels oproept of een gevoel van verlorenheid. Die ideale verhouding vinden is altijd weer een moeizame zoektocht. Ik hoop dat mijn werk een geveoel van vervreemding oproept bij de toeschouwer. Mijn werk is geen statement over maatschappelijke of sociale kwesties, maar wel een commentaar op de ambivalente positie van de mens in het huidige tijdsgewricht.